خبرنما؛ سید غلامعباس موسوی نژاد:
گاهی در مورد غدیر سخن می رود و عده ای صحت گفتار راویان را می پرسند آگاهی تعدد افراد را مدنظر قرار می دهند و گاهی از فلان راوی وکاتب سخن می رانند و بر گفته آنان استناد می کنند اما واقعاغدیر را چرا باید گرامی داشت؟
روز غدیر با دیگر روزها چه تفاوتی دارد؟
انتخاب در غدیر به چه کار بشر امروز می آید؟
برکه غدیر، از چند جهت مورد توجه بشریت است. از یک سو پیامبری که در سرزمین جهالت ظهور کرده و عرب جاهلی را به جایی از آزادگی رسانده که رفتارش بر اساس اخلآص و نگرشش نگرشی توحیدی و رفتارش رفتاری مبنی بر معنویت و کردار اجتماعی اش منتقدانه تر از انسان امروزی و مسئولیت پذیر تر ونقاد تر از انسان اجتماعی امروز است. ( رجوع شود به داستان عدالت خلیفه دوم برای اقامه نماز و جلوگیری مردی عرب از ورود خلیفه دوم به مسجد)
از طرفی پیامبر گرامی، کسی را به عنوان ولی مسلمانان معرفی کرده که در جنگ بهترین بود،(اشجع ناس) در سخن عالمترین بود، در نوشتن بی نظیر بود، (رب النوع سخن در نهج البلاغه مرحوم شریعتی)در رفتار اجتماعی مانند شاخه پرباری سربر زمین می گذاشت، در عدالت خواهی اسطوره بود، در خانه داری رفتاری متمدنانه تر از پیروان امروزش داشت، و در رعایت حق ترازوی سنجش بود، با همه این خصایل ، پیامبر گرامی می خواست پیروانش را به رعایت و الگو گیری از او دعوت کند، حتی اگر در جامعه عربستان کسی علی را امام نداند و منظور پیامبر را محدود به خانواده اش بکند و از ولی معانی دیگری بسازد. صد البته که یکی از مهمترین دلایل عدم پذیرش مردم عربستان ترس از عدالت خواهی ورفتار قاطع علی با مفسدان بود(رفتاری که همیشه ضرورت دارد) تقریبا کمتر کسی می دانست که ذولفقار علی برنده تر از آنست که با طعم طمع رشوه ویا مزه خوشایند تطمیع، کند بشود. (قتل لشده عداله) در نتیجه پیامبر گرامی علیرغم آمادگی اجتماعی علی را ولی مردم معرفی کرد، زیرا پیامبر می خواست برای تاریخ تصمیم بگیرد نه برای شبه جزیره عربستان که فاقد تمدن بلند مایه وبا شکوه بود. زیرا مردم هنوز به بلوغ انتخاب علی نرسیده بودند.
از طرفی پیامبر گرامی حتی اگر مسلمان نبود وحتی اگر علی نیز اولین مسلمان نبود، نمی توانست غیر از علی کسی را برگزیند. علی از نظر وقار و جاذبه دنیوی و معنوی بی نقص بود، از نظر برندگی و تصمیم گیری سرآمد دوران بود، زیرا تجربه همراهی و فرماندهی و حتی جانشینی رسول را در بسیاری اوقات به عنوان پیشینه مدیریتی خویش داشت. علی در شجاعت در آغوش مرگ خفته بود و هرگز سپری نپوشیده بود که پشتش را محافظت کند. حتی وقتی کوهها سست می شدند علی استوار بود. هرگز تسلیم نفس نشده بود و پهلوانی که آب دهن به صورتش انداخته بود، نتوانسته بود آتش خشمش را شعله ور کند و علی در میدان چرخی می زند تا بر اساس خشم، دست به قبضه شمشیر نبرد، بلکه حتی خشن ترین رفتارش رفتاری توأم با تسلیم و بندگی برای حق باشد.
پیامبر اسلام مجبور بود علی را برگزیند، نه برای جامعه محدود عرب، بلکه برای همیشه تاریخ، تا بشر امروز از علی بیاموزد که چگونه به سجع سخن بگوید ، چگونه به حق اقدام کند، چگونه به انصاف داوری کند، چگونه شمع بیت المال را خاموش کند و آهن تفتیده در دست همه عقیل هایی بگذارد که می خواهند از بیت المال سهم بیشتری داشته باشند. چگونه در خانه مهربانی کند تا همسرش هنگام مرگ اقرار کند که به خدا قسم علی هرگز مرا آزرده خاطر نساخت.
چگونه هنگامیکه ازدواج می کند، انتخاب کند و هنگامیکه می میرد، انتخابش کنند و به دست چه کسانی بمیرد و در کجا بمیرد و با قاتل خود غذایش را تقسیم کند و بشر را تعلیم بدهد و با بهترین کلمات خدایش را تعظیم کند.
علی علیه السلام حتی اگر امام نباشد، امام است ، حتی اگر خلیفه نباشد فرمانرواست، حتی وقتی که کسی همراهیش نکند برحق است، حتی هنگامیکه بر منبر لعن می شود در دل می نشیند، حتی هنگامیکه مقبول جامعه اش نباشد، عقول بشری مجنون و شیفته رفتار و مروت و عدالت و شخصیت او هستد.
علی علیه السلام، حتی اگر مسلمان نباشد معیاری برای خوب زیستن است، قاعده ای برای بهزیستی است، اصولی برای مروت است، مسیری برای رسیدن به قله تعالی است.
علی علیه السلام، نه تنها برای ایمانش و برای نسبتش (که در تقوای الهی نسبت تعیین کننده نیست،)و نه تنها برای وفایش که در لیله المبیت به اثبات رسیده و نه تنها برای گشودن خیبرهای نفاق و مبارزه با عمربن عبدود که سمبل نفس طغیانگر است و نه تنها برای آنکه به دادگاه می رود وقتی که امیر است و می تواند بی واسطه از مدعی یهودی کالایش را بازپس بگیرد، اما چون یک فرد بی پناه و برابر به محضر قاضی می رود و در محضر قاضی شکست خود را میپذیرد تا به ما پیروانش بفهماند که در مقابل قانون برابر باشیم و فرمانبردار و با فرو دستان غیر مسلمان خود را برابر و برادر بدانیم و از منصب و نام و نشانمان برای تاثیر بر قضاوت قاضی استفاده نکنیم.
علی علیه السلام فارغ از سابقه و غدیر و قبول من و امثال من ، ولی و امیر و خلیفه است. زیرا علی نیامده که بر افراد حکمرانی کند بلکه کارش و حکمش بر جانها نفوذ می کند و سیره اش دلنشین هر عدالتخواهی است و شیوه اش پسندیده هر آزاده ایست.
برکه غدیر تنها نام مکانی است که بصورت سمبلیک هر مسلمانی می بایست در آن با علی پیمان ببندد تا درست کردار و درست گفتار و درست رفتار باشد.
برکه غدیر برای ما اسم یک مکان جغرافیایی نیست، مکانی اسطوره ای و تاریخیست که هر بنده ای باید تکلیف خود را روشن کند که می خواهد پیرو خرد و دانش و بصیرت و شجاعت و خصایل انسانی باشد و یا مطیع هوای نفس و منافع دنیوی و هیاهو و جنجال اطرافیانش ، تصمیماتش بر مبنای نسبت و پیوند خانوادگیست وبهرمندی اطرافیانش بیشتر و دیگران کمتر است یا مانند یک برادر به برابری رأی می دهد.
روز غدیر برای ما نه به دلیل اسناد و اقوال تاریخ نویسان بلکه بر اساس شناخت ما از معیارهای رفتار انسانی و تبعیت از علی گونه ها و علی گونه زیستن و علی گونه مردن ، قابل توجه و محترم است.
برای بشر امروز معنی ولی و انتخاب علی و تعداد شاهدان دیگر مدنظر و مورد توجه نیست و به اقوال گذشته گان بر تعداد حاضران وقعی نمی گذارد و توجهی نمی کند، زیرا در همه این دورانها، بشر دنبال عدالت خواهی بود که علی تجسم عینی آن بود. دنبال برابری و برادریست که علی معیار آنست. دنبال کرامت انسان و ارجمند شمردن همنوع است که علی سمبل آنست و بشر امروز اگر دنبال دموکراسی و کثرت آراء مردم است، علی را مردم بلاجبار و در بی میلی کامل بر شتر خلافت سوار کردند، و علی حکومت را که در کام انسان شیرین است، به دلیل حضور حاضران وتعهد خداوند از عالمان، می پذیرد و شکوه امپراطوری آنروز ایران و شام و حلب و جزیره العرب را به اندازه عطسه بزغاله بیماری می پندارد، اگر بر اساس نفس طغیانگر اداره شود و ذره ای بر خلاف مسیر حق گام بردارد. اگر بر گرسنگی مظلوم صبر کند وبر سیری ظالم و شرایطی که در آنروز برای هر حاکمی می گوید وبرای هر روشنفکر نقادی خوشایند و دلپذیر و انگیزاننده است.
هر روز برای ما فرصت همراه علی بودن و ثروت انتخاب علی فراهم است و همزمان موقعیت مخالفت با علی کردن فراهم است، هر روز ما کنار برکه غدیریم تا علی را انتخاب کنیم و دست در دست علی بگذاریم یا دشمنی با علی، اسطوره عدالت را برگزینیم.
گرامیست یاد وگرامی باد همه برکه هایی که ما دست در دست علی می گذاریم و پای بر رکاب عدالت می فشاریم.